Facelija

Aktuelne teme

Facelija

  • Iz Pelagićeva stiže vijest da su  u ovoj maloj posavskoj opštini pčelari zasadili 150 sadnica japanskog bagrema. To je bilo u minuloj godini, a u ovoj se planira sadnja kineskog bagrema. U oba slučaja finansijska sredstva obezbijeđena su iz opštinskog budžeta. U rodnom selu narodnog učitaelja i tribuna Vase Pelagića planiraju podići rasadnik japanskog bagrema, koji je izuzetno medonosno drvo. Cvjeta u julu, nakon lipe, baš u vrijeme kada je oskudna pčelinja paša.
  • U Višegradu se već duže vremena čine napori da se zasadi što više medonosnog drveća. U takvim nastojanjima pčelari imaju podršku lokalne zajednice.
  • A u Novoj Topoli Udruženje pčelara “Pčela Bilje” nabavilo je preko Šumskog gazdinstva iz Gradiške čak 2.500 sadnica selekcionisanog mađarskog bagrema. Sve sadnice su podijeljene pčelarima.

Očigledno je da su i pčelari iz Republike Srpske počeli da se brinu za mednonosnu floru. Stiče se utisak da će u godinama koje dolaze, u vrijeme globalnog zagrijavanja, briga za drveće i medonosno bilje biti sve aktuelnija.

Kod nas se veoma često o medonosnom drveću i bilju govori kao o nečemu čega ima u izobilju. I da je naša velika prednost raznovrsna pčelinja paša u nezagađenim krajevima. Za razliku od tih nepopravljivih optimista postoje i pčelari koji sasvim drugačije gledaju na medonosnu floru. Oni podsjećaju da se u Republici Srpskoj suncokret i uljana repica siju na veoma skromnim površinama, da se lipa iz godine u godinu sve više uništava, čak i od strane samih pčelara, da u Republici Srpskoj nema nijednog registrovanog  rasadnika medonosnog drveća, da su prošle godine meda imali uglavnom oni koji su selili pčele… A selili su zato što nije bilo paše tamo gdje su im pčele bile stacionirane.

Ugledni pčelari iz semberskog sela Broca, braća Ljubojevići – Milorad i Jovan, prvi su (ili među prvima) počeli da siju faceliju. Ta medonosna biljka se dobro pokazala na njihovim parcelama pa su počeli proizvodnju sjemena. Ne mali broj pčelara nabavljao je sjeme facelije kod njih i ova biljka se širila na sve strane. Međutim, bilo je i onih kod kojih je korov nadvladao gajenu biljku pa su rezultati bili skromniji. Očigledno je da se facelija ne može posijati i prepustiti  vremenu. Ona traži njegu, prihranjivanje i dr.

U mnogim našim krajevima sve se svodi na bagrem. To jeste izvanredna paša, ali nisu rijetke godine kada bagrem iznevjeri pčelare. U takvim slučajevima najčešće propadne cijela godina. To je opomena da se o pčelinjoj paši ubuduće mora voditi daleko više računa. Ona mora biti preokupacija udruženja pčelara pa i samog Saveza udruženja pčelara Republike Srpske.  Više je nego imperativ da se u ovu problematiku uključi struka i nauka. Jer, nije svako drvo i svaka biljka za svake mikroklimatske uslove. Ono što dobro medi u Hercegovini sigurno neće tako mediti na Ozrenu, na primjer. Broj sunčanih dana, nadmorska visina, prosječne temperature i mnogo čega drugoga nisu ni približni. Čak se zna desiti da u samo jednom selu potpuno drugačije medi drveća u jednom, a drugačije u drugom dijelu sela.

Velike suše i stresne situacije tek dolaze. Bar tako tvrde futuristi. Poljoprivredna nauka se sve više okreće selekcijama koje mogu podnijeti visoke temperature i skromne padavine, pa makar prinosi bili niži.

Dileme nema,  medonosnoj flori moraće da se posveti daleko  više pažnje. Ne mala sredstva se ulažu u zdravstvenu zaštitu pčela, pripreme za zimovanje, prihranu i mnogo čega drugoga. Sve to puno košta. U pčelarstvu se mora biti racionalan, kao i u svemu drugome. Zato je itekako bitno da dobro pripremljeno “stado” ima šta da “popase”. U primitivnom pčelarenju bilo je dovoljno ono što pčele pronađu u prirodi. Danas to više nije tako.